De wethouder strekte zijn rechterarm.
Een ruim uitgevallen leren handschoen om zijn hand.
Daarop een gevilde muis.
“Hij wil niet, hij komt niet, tis te druk hier”, sist de jonge vrouw, die met wat ooit een muis was, naar een wilde valk staat te zwaaien.
Dertig meter verderop, staat een man met een “wilde” valk op zijn arm.
De valk zou moeten reageren op dat wat vanmiddag nog een muis was, maar hier midden op de tribune van MVV, de Maatschappelijke Voetval Vereniging, hier omringt door de Ultra’s, terwijl het stadion volloopt, de speaker van dienst aankondigt dat MVV vanavond gaat winnen van FC Eindhoven, de lichten op sterk staan, het “gogo gogogo” langs alle kanten klinkt, hier wil de valk niet naar de hand van de wethouder vliegen. Of toch?
Ineens stuift hij op en duikt met een brede zwaai op wat vanmiddag nog een muis was neer. Aan zijn poten bungelt een sleutel. Daarmee opent de wethouder een beeldende kunst project. Een Amerikaanse graffiti-kunstenaar heeft samen met de Ultra’s een wand beschildert in het voetbalstadion. “Us em vee veeke”
Een huwelijk tussen kunst en voetbal, hadden ze bij het bestuur bedacht.
En bij een huwelijk horen duiven, had het bestuur als openingsact bedacht. Maar dat was voor de Ultra’s te soft.
Dus stond op een vrijdagavond voor aanvang van de wedstrijd de wethouder met een handschoen aan te wachten op een valk die gretig zou toehappen op wat de resten waren van wat vanmiddag nog een muis was. “Gogo gogogo”. De bass and drums toeterden uit de speakers. Het handgeklap van de Ultra’s zwol tot stadionsterkte en we keken elkaar allemaal vol verbazing aan. Oprechte verbazing. Twee werelden die, echt, zoveel is tijdens de vergaderingen van de afgelopen maanden wel gebleken, twee werelden die zich tot elkaar bekeerd hebben maar mekaar met verbazing aan blijven staren.
Een soort Romeo en Julia scène. Tegen het geluidsdecor van stampende beats. Gogo gogogo.
Kunst en voetbal.
MVV won met 1-0.
 
Guido Wevers
3-10-11