“Goedemiddag met Valerie Delavoir.
Ik weet dat het weekend is maar mag ik toch even?”
Of ik 2 Nederlandstalige acteurs ken die mee willen spelen in een amateurtheaterproductie in Verviers.
Ik herinner me de vrouw vaag. Ken haar uit één van de euregionale bijeenkomsten ter voorbereiding van Maastricht Culturele Hoofdstad.
“Zelf hebben we 7 Franstalige spelers waarvan er 3 goed Engels spreken”, voegt ze er aan toe.
Uit Raeren komen 2 Duitssprekenden en nu zoeken ze nog 2 Nederlandstaligen.
“Count your blessings van Gerard Jan Reijnders willen we spelen.”
“Ja, dat is een tekst uit 1993.”
“Niet te geloven he!”
“Reijnders is zowat de uitvinder van het montagetheater en Count your blessings is een van zijn teksten die nog steeds overeind blijft.”
“Hoe krijgen we in godsnaam vat op de wereld?”
“Het lijkt wel alsof de wereld getroffen is door 1 grote fragmentatiebom, alles is in stukjes uit elkaar gespat en toch leven we die ene wereld.”
“ Zo complex!  En dat klinkt mooi door in Reijnders tekst”  .
“Als je hem vandaag herleest dan is hij nog altijd even fris als toen in 1993.”
“Hoe hij die verhalen door elkaar snijdt!”
“En nu willen wij ook  verschillende talen naast elkaar zetten. Laten voelen hoe die verschillen naast elkaar schuren en toch één verhaal vertellen.”
Ik ken het theater in Verviers. Het is een mooie ietwat klassiek uitgevallen bonbonnière.
En daar in die stad, waar je het verleden nog zo van de straat wegplukt, daar willen ze de fragmentatiebom die Reijnders stuk is, spelen.
Natuurlijk horen die verschillende talen naast elkaar te klinken. Als er één plek is waar je voelt hoe, op de resten van hun geschiedenis, een veelkoppig nieuw leven hortend en stotend  zijn weg vindt, dan is het Verviers wel.
“You made my day”, antwoord ik de mevrouw aan de telefoon en duik in mijn adressenboek.
 
Guido Wevers
09-01-2012