Het regent op het Maastrichtse Vrijthof op zondagmiddag 9 oktober om 16.00 uur.
Het RegioBal, één van de researchprojecten van VIA2018 dreigt in het water te vallen.
Tot overmaat van ramp is de slotvoorstelling van de Nederlandse Dansdagen met een half uur vertraging gestart, dat publiek zit dus nog binnen en dus dreigt een leeg Vrijthof het kille, koude en zure decor te worden van de afsluiting van een Euregionaal dansgebeuren.
Een half uur later wordt er toch gedanst. Eén van de 2 tenten die de afgelopen dagen als voorstellingsplek van de Dansdagen dienst deden wordt geopend.
Wel wát volk.
Wel wát deelnemers.
Iedereen houdt de moed erin.
Totdat tegen 5-en er een echte choreografie getoond wordt en een ondertussen aangegroeide schare van dansers, zullen we zeggen een 100-tal, de tent bezet hebben en daar ontspint zich voor mijn ogen een dansrepetitie waarbij ik de dans bezit zie nemen van die 100 mensen, puur en alleen vanwege het dansen zelf. Het instuderen duurt een dik uur, zeer verassend en intelligent begeleid door de mensen van Pays de Danse/Theatre de la Place uit Luik, en in een uur DANST de tent.
Het is ondertussen zelfs druk geworden, alsof mensen roken wat er in de lucht hing.
Na een uur gebeurt wat ik nooit voor mogelijk hield.
Al die mensen op die vloer vinden elkaar in verbeelding.
Dit is echt iets anders dan samen sporten.
Tegen kwart over 6 druipt het Vrijthof van de 1e echte herfstregen.
Tegen half zeven heeft de verbeelding het van de regen overgenomen.
De Nederlandse Dansdagen zijn afgelopen.
De dans heeft bezit van de stad genomen.

Guido Wevers
10-10-2011