De Naamsesteenweg. Als je van St. Truiden naar, ja de naam zegt het al, richting Namen rijdt, dan passeer je een bord met daarop de tekst  “Het Dorp”.
En ja hoor, tussen de aardbeienstandjes door zie je plots, meer dan onverwacht een dorpskern opduiken. Een kerk en het huis van de pastoor, zo vermoed ik. Met omheining.
Zo’n kerk die je in Limburg overal tegenkomt. En die pastorie, baksteen met veel Naamse steen, deze pastorie zou zo voor een euregionaal icoon kunnen doorgaan.
Een dorpskern, sterker nog, het hart van een dorpskern staat hier. Alléén, kerk en huis zijn geheel in het wit, opgetrokken uit plaatmateriaal. En deze dorpskern staat aan het einde van de landingsbaan van een voormalig vliegveld. Beide bouwwerken lijken levensecht maar zijn in werkelijkheid slechts 60% van hun oorspronkelijke voorbeelden die, wel levensecht, 10 kilometer verderop blijken te staan in het dorpje Gotem. Dat alles lees je op een bord dat verder vertelt dat dit het werk is van kunstenaar Gert Robijns.
Een wonderlijke ervaring.
Iets verderop, verscholen tussen de rijen perenbomen speelt de fanfare van Kortenbos die, zo staat op een folder, frisse moderne en hedendaagse muziek speelt o.l.v. een jonge dynamische dirigent.
Ik moest me in mijn armen knijpen. Ergens midden in een enorme perenplantage zit zo maar een voltallige fanfare de Brabanconne te spelen (ik zweer het u, ik verzin dit niet), staat er een witte dorpskern aan het eind van een landingsbaan en gaat de handel in meer dan heerlijke versgeplukte aardbeien gewoon verder. Pas in de auto proefde ik de aardbeien. Ik kan me wel voor de kop slaan. Ik had meer bakjes moeten kopen.
Ceci n’est pas une pipe. Zoiets, maar dan op een zondagmiddag in Mei in de buurt van St. Truiden op de Naamsesteenweg.
www.hetdorp2011.be. Google en u zult geloven.

Guido Wevers
16 mei 2011