Toen maakte de dichter zich kwaad.
Nee, schreeuwen deed hij niet, dat is de dichter onwaardig, maar hij wond zich op, sprak klare taal.
“De beschaving is in het gedrang”, hoorde je hem denken maar hij zei het met andere woorden. Niet zo pathetisch, alhoewel wat hij zei kwam op hetzelfde neer.
Dat cultuur aangepakt wordt!
Dat het niet om bezuinigingen an sich gaat!
Dat met de botte bijl gehakt wordt.
Nu moet meer dan ooit de rug gerecht!
De dichter sprak tijdens het afscheid van de Gedeputeerde van Cultuur en bood haar een gedicht aan, een fabel noemde hij het.
De dichter sprak met mooie stem en raakte het hart.
Vanuit het Provinciehuis keken we die Meimiddag uit op het Heuvelland en op de Maas die stroomde.
De Maas die stroomt.
De Maas die zal blijven stromen. De woorden van de dichter met zich meevoerend ver, ver het land in, opdat ze overal zullen klinken.
Luid en duidelijk.
 
Guido Wevers
23 mei 2011