"Meneer dat kan niet, dat maakt veel te veel lawaai."
Een verschrikte studioassistente loopt me achterna.
Ik had 8 handbellen bij me en was van plan om die voor me op de tafel te zetten tijdens het televisie-interview.
Wedden dat ze het leuk vinden, dacht ik.
Maar dat was buiten de waard gerekend.
"Nee meneer, dat kan echt niet.
We hebben een interview en u vertelt rustig waar Maastricht Bells over gaat."
Ze hadden me aan het eind van de uitzending gepland.
Tegen die tijd zijn ze mijn handbellen vergeten, denk ik.
En inderdaad.
De uitzending loopt naar haar eind en,"oh ja: u moet nog op!"
Zo gaat dat in televisieshows .
Iedereen is gespannen.
Als de uitzending een klein beetje verloopt zoals bedoeld, valt alle spanning weg en vergeet men waar men zich ook alweer druk over maakte.
"Waar Maastricht Bells over gaat?", vraagt de dienstdoende journalist.
De man is eigenlijk alweer met iets anders bezig.
Ik haal mijn handbellen boven en laat een toonladder klinken.
"Pardon?"
Ik laat mijn handbellen nog een keer klinken.
De man zijn mond valt open.
"U bedoelt...?"
"Ja, dat bedoel ik."
"En morgenvroeg staan er 1700 kinderen op het Vrijthof van Maastricht en die bellen met zijn allen een concert tesamen",zeg ik.
"U bedoelt ,daar staan 1700 kinderen en die bellen met deze handbellen!"
"Ja!"
“Een handbellenconcert?"
"Het grootste van Europa!"
 
De man raakt zodanig  enthousiast dat hij zijn eindtekst vergeet en al handbellend de uitzending afsluit.
Maastricht Culturele Hoofdstad werd afgelopen vrijdag door 1700 kinderen handbellend ingeluid.
Terwijl de eerste zon van deze winter het Vrijthof bestreek, klonken 1700 handbellen en 12 carillons,maar dat is een verhaal op zich.
Dingen die goed zijn, gaan  altijd samen.
Maastricht Bells!
 
Guido Wevers
30-1-2012